قطره  قطره احساس را بلعید

دربغض نگاه شهر گم شد

چشمهایش غزل غزل پژمرد

دستهایش ورق ورق تا شد

پیچید میان احساس مرده ی شهر

نفس های خیس و نمناکش

گریزی به آسمان آخر

در بغض نگاه شهر گم شد .

این شعر سروده خودم نیست

کس نبود بگوید دوستت دارم

ودرنهایت چشمت بنفشه می کارم

دلم گرفت وتب کرد چشمهای ترم

کس نبود که بفهمد زار وبیمارم

شکست بغض نگاهم وگم شدم در خود

از این که این همه تنها وبی کس کارم

تمام فاصله ها را گریستم اما

هنوز گوشه تنهاییم گرفتارم

خبررسید که طوفان زرد در راه است

ولی نشد دلم را به باد نسپارم

من از تبار غروبم مسئله این است

کس نبود که بگوید دوستت دارم

خیلی وقت بود احساس شاعر این شعرو داشتم وبلاخره با شعرش به روز کردم

این شعر سروده خودم نیست

کس نبود بگوید دوستت دارم

ودرنهایت چشمت بنفشه می کارم

دلم گرفت وتب کرد چشمهای ترم

کس نبود که بفهمد زار وبیمارم

شکست بغض نگاهم وگم شدم در خود

از این که این همه تنها وبی کس کارم

تمام فاصله ها را گریستم اما

هنوز گوشه تنهاییم گرفتارم

خبررسید که طوفان زرد در راه است

ولی نشد دلم را به باد نسپارم

من از تبار غروبم مسئله این است

کس نبود که بگوید دوستت دارم

خیلی وقت بود احساس شاعر این شعرو داشتم وبلاخره با شعرش به روز کردم

این خیال راحتم نمی گذارد

رتیل

سم

وکتابهایی که مزحکانه به من می خندند

درپیت می شوم میان خاکروبه ها می پوسم

من و واژه هایی که بهم می دوزم

کم کم از دور این زندگی خارج می شوم

من اشتباه نه! شکست خورده ام ؟

هیچ کس دوست سنگ تمامی برایم نبوده است .

بسپار

واژه ها را به من

که از یک در هزار واژه های گیلاسی وتوت فرنگی

فصل تابستان هیچ نمی فهمد

فقط گرما را می فهمد و................

میان لبخند تلخ هندوانه ها به گیلاسها می ماند

ودرخیال پاییز وانارهای سرخ گم میشود

تعطیلم ؟! نه

به تعطیلی ام کشاندند

اول غزلها وبعد سپید ها یکی یکی حذف شدند

احساس شعری رنگ باخت

سبز

زرد

کبود

ودر ازدحام غزلهای عاشقانه گم شدم

دل شکسته است

من دل شکسته ام همه دلم را می شکنند

برای تو که ...........

ایمان می آورم به چشم های تو

که کلبه ای از عشق ومحبت وفاست

به تو که قاصدی از باغهای معطر بهشتی

ترنم بارانی که به قلبم می نشینی

تابلوی چهره ات را با میخ به دیوار قلب می کوبم

تا ازیاد نروی